zapraszam na PUSZCZAKAMPINOSKA.BLOGSPOT.COM
RSS
niedziela, 24 marca 2013
FeedWind
09:51, j_krolikowski
Link Dodaj komentarz »
środa, 06 lutego 2013

Z dziejów kartografii Mazowsza i ziem sąsiednich od XVII do XX w

Autor: Henryk Bartoszewicz

Opis szczegółowy:
Książka jest zbiorem artykułów dotyczących dziejów Kartografii Mazowsza i ziem sąsiednich od XVII do początku XX wieku. Tom podzielono na cztery części według układu rzeczowego, a w ich obrębie zastosowano układ chronologiczno-rzeczowy. W pierwszej części umieszczono artykuły dotyczące twórców map i ich dziel, w drugiej map granic. Trzecia część najobszerniejsza, poświecona jest dziejom polskiej kartografii miejskiej do końca XIX w., a w czwartej umieszczono opracowania prezentujące problematykę mierzenia i kartowania gruntów od XVII do XX wieku.
W tomie czytelnik znajdzie bibliografię zawierającą źródła i opracowania wykorzystane w badaniach, których wyniki przedstawiono w publikowanych artykułach. Zawarte w książce teksty ilustruje 48 rycin przedstawiających najbardziej interesujące mapy spośród będących przedmiotem badań.

Spis treści:

Wstęp

Autorzy map i ich dzieła
Królewski mecenat. Zbiór Geograficzny Stanisława Augusta Poniatowskiego, cz. 1

Odmówiono nawet Kościuszce. Zbiór Geograficzny Stanisława Augusta Poniatowskiego, cz. 2

Rozproszenie kolekcji. Zbiór Geograficzny Stanisława Augusta Poniatowskiego, cz. 3

Próba scalenia. Zbiór Geograficzny Stanisława Augusta Poniatowskiego, cz. 4

Geodeci i kartografowie radziwiłłowscy

Spóźniona mapa. Czy Jan Chrzciciel Mallet wykonał rozkaz wielkiego księcia Konstantego?

Spór o autorstwo planów Kanału Augustowskiego. Prądzyński czy Mallet?

Gotuj się do wojny. Udział inżynierów i kartografów armii Królestwa Polskiego w wojnie polsko-rosyjskiej 1830-1831

Aleksander de Groffe i jego prace

Atlas świata Alexisa Huberta Jaillota – rarytas z Archiwum Głównego Akt Dawnych. Nieznana edycja

 

Mapy granic
Dowód i dokument. Mapy sądów podkomorskich, komisarskich, referendarskich, asesorskich i trybunałów, cz. 1

Dzieło geometry. Mapy sądów podkomorskich, komisarskich, referendarskich, asesorskich i trybunałów, cz. 2

Delimitacja i demarkacja granic Rzeczypospolitej po I rozbiorze

Delimitacja i demarkacja granic po III rozbiorze Polski

Po kongresie wiedeńskim. Demarkacja granic Królestwa Polskiego

Granica ryska. W 90. rocznicę podpisania polsko-rosyjskiego traktatu pokojowego

Obraz kartograficzny miast
Panoramy miast polskich

Od Sasa do króla Stasia (XVIII w.). Prace regulacyjne w miastach, cz. 1

Królestwo Polskie (1815-1830). Prace regulacyjne w miastach, cz. 2

Królestwo Polskie po roku 1830. Reforma miejska. Prace regulacyjne w miastach, cz. 3

Pruski porządek. Najstarsze wielkoskalowe mapy miast ziemi dobrzyńskiej

Projekty rewirów żydowskich

Olkusz – obraz kartograficzny miasta górniczego

Kartografika fortecy jasnogórskiej z przełomu XVIII i XIX wieku

 

Pomiary i kartowanie gruntów
Mapy gospodarcze w XVII w. Warsztat geometry

Mapy Kamery Ekonomicznej Jego Królewskiej Mości

Siedziby rodowe Uchańskich na mapach i planach z XVIII-XX wieku

Obraz kartograficzny mazowieckich dóbr ziemskich w świetle map Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego

Bibliografia
Spis reprodukcji map i planów
Ryciny

Wydanie I
Wydawca: Wydawnictwo Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora, GEODETA Sp. z o.o.
Miejsce i rok wydania: Warszawa – Pułtusk 2012
Liczba stron: 236
Oprawa: Twarda
ISBN: 978-83-7549-154-8, 978-83-935447-0-7

14:21, j_krolikowski
Link Komentarze (1) »
poniedziałek, 04 lutego 2013

Drodzy Czytelnicy!

Stare przysłowie pszczół mówi, że darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda. Dlatego też niniejszy blog funkcjonował w niemal niezmienionej formie od ponad dwóch lat na darmowej domenie Blox.pl. Przez ten czas ów serwis blogowy tkwił w miejscu, mimo że świat technologii gna do przodu. Straciwszy wszelką nadzieję na jakiekolwiek pozytywne zmiany, zdecydowałem się zmienić platformę na Bloggera.

Jak może zdążyliście się już zorientować, zmiany na blogu są przede wszystkim wizualne. Pewnym niemałym nakładem pracy udało mi się przenieść niemal całą zawartość strony, w tym wszystkie wpisy. Jedyną stratą są komentarze, ale tych nie było znowu tak dużo, żeby po nich płakać.

Mam nadzieję, a w zasadzie pewność, że w najbliższych miesiącach zmiana platformy blogowej pozwoli rozwinąć ten serwis o nowe, ciekawsze rzeczy. Na pewno znajdzie się tutaj więcej zdjęć, bo interfejs Bloxa wybitnie zniechęcał do dodawania ilustracji. Co jeszcze nowego nas czeka? Być może Szanowny Czytelnik ma jakąś ciekawą sugestię w tym względzie. Jeśli macie jakieś uwagi czy propozycje co do zmian na blogu, piszcie śmiało: w komentarzach albo na p.kampinoska@gmail.com

niedziela, 03 lutego 2013

9 lutego KPN zaprasza wszystkich chętnych do spędzenia sobotniego przedpołudnia. Pracownik Kampinoskiego Parku Narodowego – leśniczy Piotr Skalski poprowadzi wycieczkę, która rozpocznie się na parkingu w Roztoce. Wyruszamy o godz. 10.00. Trasa będzie miała ok. 8 km.

Aby dojechać do miejsca zbiórki, kierujemy się do drogi wojewódzkiej nr 579 (tzw. droga Leszno-Kazuń). Jadąc nią, mijamy zabudowania i tereny otwarte miejscowości Kępiaste oraz Łubiec. Następnie dojeżdżamy do miejscowości Roztoka. Przy niewielkim budynku gastronomicznym skręcamy na parking w prawo do miejsca zbiórki.

Dolinka Roztoki, położona niemalże w samym centrum Puszczy Kampinoskiej, to miejsce wyjątkowe, gdzie w okresie polodowcowym wody spływające z Równiny Łowicko-Błońskiej przebiły się przez pasm wydm i rozlały się na pas bagien północnych. Ścieżka wspina się wałem wydmowym porośniętym borem sosnowym, następnie opada ku rozległym łąkom wsi Łubiec, po czym biegnie wzdłuż Kanału Zaborowskiego, skąd roztacza się widok na obszar ochrony ścisłej „Roztoka” z ponad 150-letnim drzewostanem dębowym. Na końcu zatrzymuje się przy tamie i żerowisku niezwykłych budowniczych – bobrów.

Pierwsza wycieczka z pracownikiem KPN odbyła się 12 stycznia br. i zainaugurowała cykl nowego programu dla turystów indywidualnych. Uczestnicy przeszli około 8 kilometrów trasą: Opaleń – Góra Ojca – Przedłuże – Michałówka – Opaleń. Tematem była „Zima w Puszczy Kampinoskiej”. Jak pisze KPN, pogoda dopisała. Wycieczka odbyła się w białej scenerii, przy prószącym śniegu. Oprócz poznania parku w zimowej szacie uczestnicy mieli możliwość zapoznania się z działaniami ochronnymi prowadzonymi przez park. W wycieczce udział wzięło udział ok. 40 osób.

sobota, 02 lutego 2013

SYTUACJA NA SZLAKACH*

śnieg: od 0 do kilkunastu cm
lód: przede wszystkim na bardziej uczęszczanych szlakach
woda, kałuże: dość sporo, ale generalnie małe; sporadycznie utrudniają przejście szlaku 

WARUNKI DLA TURYSTÓW*:
narty biegowe: trudne lub bardzo trudne (na mniej uczęszczanych szlakach jeszcze dość znośne)
spacery: dość dobre, miejscami trudne (zalecane wodoodporne buty z dobrym bieżnikiem)
bieganie: dość trudne, miejscami bardzo trudne
rower: trudne lub bardzo trudne



Komentarz: Generalnie sytuacja zmienia się bardzo szybko. W głębi lasu jest jeszcze względnie sporo śniegu, który jednak szybko zmienia się w breję, a na bardziej uczęszczanych szlakach – w lód. Lokalnie na szlakach widać już grunt. Nieciekawa pogoda sprawiła, że na szlakach pustki – jest to więc doskonała okazja, by wypatrzyć jakiegoś zwierza!

20:49, j_krolikowski
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 31 stycznia 2013

Nie dalej jak wczoraj uskarżałem się na władze Kampinoskiego Parku Narodowego, że nie odpowiadają na pytania dotyczące podejrzanych osób w bronią poruszających się po Puszczy Kampinoskiej. Niniejszym muszę zwrócić honor Dyrekcji KPN, bo ta w iście ekspresowym tempie nadesłała do mnie wyjaśnienia. Oto i one:

Szanowni Państwo, W nawiązaniu do ostatnio zamieszczonego wątku na temat słyszanych strzałów na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego, Dyrekcja Par ników, które niestety, ze względu na położenie KPN w naszym parku nie występują. Odstrzały te wykonywane są na terenie parku i strefy ochrony zwierząt łownych. Plan redukcji zwierząt łownych poprzedzony jest rzetelną, coroczną inwentaryzacją zwierzyny.ku informuje, że w celu ograniczenia pogłowia niektórych gatunków zwierzyny parki narodowe realizują odstrzały redukcyjne. Odstrzały redukcyjne zastępują działalność dużych drapież

Służby KPN na bieżąco monitorują jego wykonanie, prowadząc jednocześnie obserwacje zwierząt, dlatego też, w każdej chwili sytuacja jest kontrolowana. Odstrzały te wykonywane są przez osoby posiadające niezbędne uprawnienia, głównie przez pracowników parku oraz doświadczonych myśliwych z zachowaniem szczególnej ostrożności, zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami. 

Upoważnienia do odstrzału redukcyjnego wydawane są przez Dyrektora Kampinoskiego Parku Narodowego, są ewidencjonowane i ściśle rozliczane. Plan redukcji niektórych gatunków zwierząt łownych wynika z potrzeby ochrony naturalnych ekosystemów. Plan redukcji dzików wynika z bardzo dużej populacji tego gatunku na terenie parku, ma na celu ograniczenie szkód w uprawach i płodach rolnych.

Informujemy, że KPN wypłaca rocznie bardzo duże odszkodowania za szkody powodowane w uprawach rolnych właśnie przez dziki, co stanowi dla parku duże obciążenie finansowe. Redukcja dzików ma również zapobiegać pojawianiu się tych zwierząt na terenach osiedli ludzkich, miast co w ostatnich latach jest niestety coraz częstszym zjawiskiem i stanowi poważny problem. Zbyt duża liczebność zwierzyny płowej (sarny, jelenie, łosie), wpływa bardzo negatywnie na ekosystemy leśne, które są poważnie uszkadzane (zgryzane, spałowane) bądź też niemożliwym staje się dochowanie młodego pokolenia lasu, co widać niestety na przykładzie Kampinoskiego Parku Narodowego. 

Baza żerowa każdego obszaru jest ograniczona, przegęszczenie populacji zwierzyny może szkodzić również samym zwierzętom, przyczyniając się do osłabienia ich kondycji, uwstecznienia populacji, występuje większe ryzyko epidemii w przypadku chorób zakaźnych. Szeroko pojęta ochrona przyrody jest zjawiskiem bardzo złożonym, wymagającym rozważania każdego problemu zarówno na płaszczyźnie pojedynczego organizmu, populacji, jak również spojrzenia pod kątem całego ekosystemu, przyrody ożywionej i nieożywionej. Stąd też przebywając na terenie parku narodowego, mogą państwo usłyszeć strzał i takie działanie, wykonywane w sposób humanitarny i z rozwagą, również stanowi narzędzie służące ochronie naszej przyrody. 

Dyrekcja Kampinoskiego Parku Narodowego

Tym samym dziękuję Dyrekcji KPN za tak szybkie wyjaśnienia sprawy. Mimo tych wyjaśnień myślę jednak, że i tak dobrym pomysłem będzie, jeśli szanowni Czytelnicy będą każdorazowo wysyłać do KPN-u informacje o napotkanych osobach z bronią tudzież o zasłyszanych odgłosach wystrzału. A nuż któryś z tych panów poluje nielegalnie.

środa, 30 stycznia 2013

Wiem, pytanie jest wyjątkowo prowokacyjne. Spieszę więc wyjaśnić, po co je zadaję. Otóż otrzymałem taką oto wiadomość:


Ciekawe rzeczy dzieją się w puszczy.Na SZWENDAKU taki wpis się pojawił.

STRZAŁY ZNIKĄD
Witajcie.

Ostatnio jeden z klubowiczów napisał do mnie maila na temat strzałów w Kampinoskim Parku Narodowym.

Jest to dość nurtujący temat. Klubowicz napisał, że już kilka razy słyszał w parku strzały. Ja osobiście też słyszałem strzały. Mało mówić słyszałem, nawet widziałem. Miało to miejsce w grudniu 2012 w biały dzień w okolicach Łużowej Góry. Ktoś strzelał na samym czarnym szlaku. Nie wiem kto to był, ale nawet się z tym bardzo nie ukrywał. Strzały padły z długiej broni, z daleka patrząc dubeltówka. Mężczyzna chyba raczej nie był leśniczym, nie był ubrany w ich typowy strój. Na szlaku stał zaparkowany samochód terenowy też bez oznaczeń Kampinoskich. Na szczęście nie było widać żadnej ofiary tego zdarzenia. Po powrocie do domu natychmiast napisałem informację na maila Kampinoskiego Parku Narodowego. Czekałem, czekałem i nic żadnej odpowiedzi.

Zastanawiam się czy w obrębie Parku Narodowego dopuszczalne jest strzelanie z jakiejkolwiek broni. Co do polowania to nie mam wątpliwości, że powinno być bezwzględnie zabronione. Park Narodowy powinien chronić swoich bezbronnych mieszkańców. Nie wiem jak to jest z tak zwanym redukcyjnym odstrzałem zwierzyny. Nawet jeżeli jest to w jakimś stopniu dopuszczalne, to chyba powinno to wyglądać troszkę inaczej. Co ze względami bezpieczeństwa wobec turystów. Szkoda, że nikt z pracowników parku nie odpisał na mojego maila, może to by rozwiało wątpliwości i podejrzenia.

Może ktoś z Was wie, jak to wygląda od strony prawnej z tym strzelaniem w Parkach Narodowych. Bardzo proszę o opinie w tej sprawie. Może ktoś z Was ma znajomego w Polskim Związku Łowieckim. Może ktoś z nich mógłby napisać, czy jest jakiś zakaz takich polowań.

Czekam na Wasze opinie w tej sprawie.

Z 99-procentowym prawdopodobieństwem mogę stwierdzić, że strzelanie w Kampinoskim Parku Narodowym jest zabronione. Można się tu podeprzeć choćby zapisem o "zakłócaniu ciszy". Bardzo dobrze się więc stało, że został powiadomiony Kampinoski Park Narodowy.

Bardziej niż myśliwy (czy kim on tam był) niepokoi mnie jednak zupełnie co innego. Dlaczego KPN nie udzielił odpowiedzi na maila? Sam kiedyś też miałem okazję pisać do dyrekcji Parku i też z żadną odpowiedzią się nie spotkałem. Jest to o tyle smutne, że turyści monitorujący puszczę i wszystko, co się w niej dzieje, to dla władz parku bezcenne źródło szczegółowych informacji. Zbywanie zniechęci ich do dalszej tego typu aktywności. A warto dodać, że w krajach zachodnich uruchamia się nawet specjalne programy, które mają ułatwić przekazywanie przez obywateli informacji o środowisku. W tym przypadku oczywiście nie trzeba się zapędzać tak daleko – wystarczyłaby tylko krótka odpowiedź. Wtedy wiadomo, że ktoś choćby naszą wiadomość przeczytał...

poniedziałek, 28 stycznia 2013

Warszawskie obchody Światowego Dnia Mokradeł organizowane przez Centrum Ochrony Mokradeł w tym roku odbędą się w sobotę 2 lutego.

Program:

Wydział Biologii UW, ul. Miecznikowa 1, sala 9B
Wetlands take care of water - Mokradła dbają o wodę
prowadzenie – Wiktor Kotowski (CMOK, UW)

11.00-11.15: Ewa Jabłońska (CMOK, UW) – World Wetlands Day 2013 - wprowadzenie
11.15-12.00: Teresa Ozimek (UW) – Mokradła jako oczyszczalnie ścieków?
12.00-12.45: Mateusz Grygoruk (SGGW) – Ile wody magazynują mokradła?
12.45-13.30: Przemek Nawrocki (WWF) – Mokradła a ochrona przeciwpowodziowa

13.30-14.00: przerwa (czynny bufet, można zjeść obiad)

Co w bagnach piszczy?
14.00-14.15: Patrycja Stawiarz (GDOŚ) – Działania polskiego sekretariatu Ramsar
14.15-14.30: Dorota Radziwiłł (GIOŚ) – Monitoring wodno-błotnych gatunków i siedlisk przyrodniczych w Państwowym Monitoringu Środowiska w dostosowaniu do wymogów Dyrektywy Siedliskowej
14.30-14.45: Paulina Dzierża (ITP) – O melioracjach, użytkach zielonych, ITP...

Na zakończenie zostanie przedstawiony pokaz slajdów bagiennych przygotowany przez Okręg Mazowiecki Związku Polskich Fotografów Przyrody.

Program jeszcze nie jest zamknięty. M.in. być może będzie też wystąpienie na temat ochrony żółwia błotnego w dolinie Zwolenki.


Wydział Biologii UW znajduje się na Ochocie. Adres to ul. Ilii Miecznikowa 1, a najłatwiej dojść można z rogu al. Żwirki i Wigury z Banacha (przystanek Banacha-Szpital, pętla Banacha), ewentualnie z Wawelską (przystanek Pomnik Lotnika), czy Grójeckiej z Winnicką (przystanek Och-Teatr).


Wydarzenie na Facebooku

Tagi: imprezy
19:51, j_krolikowski
Link Komentarze (2) »

Kampinoski Park Narodowy poszukuje pracownika ds. edukacyjnych w Centrum Edukacji Kampinoskiego Parku Narodowego w Izabelinie. W związku z tym oferty pracy można składać do 10 lutego na adres Dyrekcji Kampinoskiego Parku Narodowego.

Wymagane dokumenty potwierdzające;
• wykształcenie wyższe przyrodnicze z tytułem mgr inż. lub mgr
• przebieg dotychczasowego zatrudnienia,
• przygotowanie pedagogiczne
• biegłą znajomość języka angielskiego w mowie i piśmie
• prawo jazdy kategorii B

pożądane:
• doświadczenie w pracy z dziećmi i z młodzieżą
• znajomość obsługi komputera – programy graficzne
• kreatywność
• umiejętność pracy w zespole
• język migowy – mile widziany

sobota, 26 stycznia 2013
Przeglądając informator turystyczny na odwrocie mapy turystycznej Puszczy Kampinoskiej od wydawnictwa Compass natrafiałem na ciekawą informację. Oto bowiem się okazuje, że, gdy w 1959 roku powoływano Kampinoski Park Narodowy miał on… 407 km kw. Tymczasem obecnie jego powierzchnia jest o 5% mniejsza i wynosi 385 km kw. Co się stało z brakującymi 22 km kw.? Gdzie się znajdują? Postanowiłem to zbadać.
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 41